اطلاعیه های کاروان بیان معنوی

-حدیث 3-

کامل الزیارات/266: امام صادق در حج، به یکی از یارانش فرمود:آیا قبر حسین بن علی را زیارت میکنی؟ گفت:بله،هر2-3سال یکبار. با ناراحتی فرمود: به خداقسم،اگر اورا زیارت میکردی، بهتر ازاین حجت بود. پرسید: اینهمه فضیلت؟! فرمود: به خدا قسم اگر فضیلت زیارت و قبراو را برای شما میگفتم، به طورکلی حج راترک میکردید و احدی از شما حج را بجا نمیآورد. پرسید: چطورحج در قرآن آمده،ولی زیارت کربلا نیامده؟! فرمود: ...(ادامه در سفر)

کامل الزیارات/267:  أَخْبَرَنَا أَبُو الْقَاسِمِ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ قُولَوَيْهِ الْقُمِّيُّ الْفَقِيهُ رَحِمَهُ اللَّهُ قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي وَ عَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ وَ جَمَاعَةُ مَشَايِخِي رَحِمَهُمُ اللَّهُ عَنْ سَعْدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي خَلَفٍ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْقَمَّاطِ قَالَ حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي يَعْفُورٍ قَالَ:

سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع يَقُولُ لِرَجُلٍ مِنْ مَوَالِيهِ: يَا فُلَانُ أَ تَزُورُ قَبْرَ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ ع‏،

- قَالَ: نَعَمْ إِنِّي أَزُورُهُ بَيْنَ ثَلَاثِ سِنِينَ أَوْ سَنَتَيْنِ مَرَّةً

- فَقَالَ لَهُ وَ هُوَ مُصْفَرُّ الْوَجْهِ: أَمَا وَ اللَّهِ الَّذِي لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ لَوْ زُرْتَهُ لَكَانَ أَفْضَلَ لَكَ مِمَّا أَنْتَ فِيهِ-

- فَقَالَ لَهُ: جُعِلْتُ فِدَاكَ أَ كُلُّ هَذَا الْفَضْلُ؟!

- فَقَالَ نَعَمْ وَ اللَّهِ لَوْ أَنِّي حَدَّثْتُكُمْ بِفَضْلِ زِيَارَتِهِ وَ بِفَضْلِ قَبْرِهِ لَتَرَكْتُمُ الْحَجَّ رَأْساً وَ مَا حَجَّ مِنْكُمْ أَحَدٌ. وَيْحَكَ أَ مَا تَعْلَمُ- أَنَّ اللَّهَ اتَّخَذَ [بِفَضْلِ قَبْرِهِ‏] كَرْبَلَاءَ حَرَماً آمِناً مُبَارَكاً قَبْلَ أَنْ يَتَّخِذَ مَكَّةَ حَرَماً

قَالَ ابْنُ أَبِي يَعْفُورٍ فَقُلْتُ لَهُ: قَدْ فَرَضَ اللَّهُ عَلَى النَّاسِ حِجَّ الْبَيْتِ وَ لَمْ يَذْكُرْ زِيَارَةَ قَبْرِ الْحُسَيْنِ ع

فَقَالَ ع: ....

-حدیث2-

ما قرار نیست مهارت کسب کنیم. یاد بگیریم چگونه خوشخال و شاد باشیم. عصبانی نشویم و ... .

بلکه قرار است واقعا درست شویم. واقعا شاد باشیم. اصلا عصبانی نشویم تا بخواهیم آن را کنترل کنیم. و آن تنها یک راه دارد: ایمان.

مهارت ها و ملکات اخلاقی، تنها خوبیشان این است که موقتا مشکل ما را حل می کنند و در نبود ایمان کمک می کنند تا در بحرانها تعادل خود را حفظ کنیم و ساقط نشویم. تا هنوز فرصت داشته باشیم که ایمان خود را رشد دهیم.

مهارت ها و ملکات اخلاقی، مسکّن هایی هستند که وقتی هنوز خودمان را درمان نکرده ایم و به اندازه کافی رشد نداده ایم، از این مسکّن ها استفاده کنیم تا دردها کمی التیام پیدا کنند و بتوانیم با آرامش به رشد خود بپردازیم.

باید مواظب بود که استفاده از مسکن، باعث نشود که فکر کنیم درد و مرض ما درمان شده است. تا وقتی که ایمانمان کم است، این مسکن ها هستند که چهرۀ متعادل و معقول تری از ما نشان می دهند.

و فی تقلب الاحوال علم جواهر الرجال

آسیب مهم پرداختن به اخلاق این است که درد و کمبود اصلی مان یادمان برود و از جستجوی دوای اصلی غافل شویم

راستش هنوز فرصت نکردم توضیح مربوط به اشکالها و ابهام ها دربارۀ واقعیات غیبی و فهرستی از این واقعیات را تکمیل کنم، اما فعلا یک واقعیت غیبی که امام صادق ع توصیه کرده اند که به آن ایمان داشته باشیم را که اخیرا دیدم، اینجا می گذارم. خصوصا که ایمان به این وافعیت غیبی(واقعیتی که با چشم دیده نمی شود.)، این روزها هم پرکاربرد است.

آنجایی که آدم از آبرو و اعتبار خودش هزینه نمی کند. و خدا می داند که
- گاهی دلیلش این است که گمان می کند که باید این آبرو را در جای بهتری هزینه کند. و البته می دانید که همیشه و بدون اینکه استثنایی قابل تصور باشد، اندیشه انسان، تحت تاثیر شدید احساس او است.
- و گاهی در واقع بخاطر حفظ آبروی خودش. هر چند به بهانه حفظ امکان تاثیرگذاری های بعدی و به اسم خرج کردن در محل بهتر.

خدا می داند.

امام صادق ع:

أَنْفِقْ وَ أَيْقِنْ بِالْخَلَفِ
(خرج کن و به واقعیت «جایگزینی» یقین داشته باش)

وَ اعْلَمْ أَنَّهُ مَنْ لَمْ يُنْفِقْ فِي طَاعَةِ اللَّهِ، 
           ابْتُلِيَ بِأَنْ (مبتلا می شود به اینکه) يُنْفِقَ(خرج کند) فِي مَعْصِيَةِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ

وَ مَنْ لَمْ يَمْشِ فِي حَاجَةِ وَلِيِّ اللَّهِ،
           ابْتُلِيَ بِأَنْ يَمْشِيَ فِي حَاجَةِ عَدُوِّ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ

* من‏لايحضره‏الفقيه/ج۴/ص۴۱۲

 لَا يَخْرُجُ الْقَائِمُ حَتَّى يَخْرُجَ اثْنَا عَشَرَ مِنْ بَنِي هَاشِمٍ، كُلُّهُمْ يَدْعُو إِلَى نَفْسِه*

* الغیبة، شیخ طوسی، ص ۴۳۷/ الارشاد، شیخ مفید، ج۲،ص۳۷۲

فعلا تا وقتی حرف خاصی برای گفتن ندارم، برخی احادیثی که به نظرم جالب هستم، می گذارم. یک مدتی استراحت برای من که کمتر وقت می گذارم و برای شما که حرفهای من را تحمل می کردید:

عن جَابِرٌ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ ع قَالَ:

يَكُونُ فِي آخِرِ الزَّمَانِ قَوْمٌ ... لَا يُوجِبُونَ أَمْراً بِمَعْرُوفٍ وَ لَا نَهْياً عَنْ مُنْكَرٍ

إِلَّا إِذَا أَمِنُوا الضَّرَرَ

يَطْلُبُونَ لِأَنْفُسِهِمُ الرُّخَصَ وَ الْمَعَاذِيرَ. يَبْغُونَ زَلَّاتِ الْعُلَمَاءِ وَ فَسَادَ عِلْمِهِمْ.

يُقْبِلُونَ عَلَى الصَّلَاةِ وَ الصِّيَامِ وَ مَا لَا يَكْلِمُهُمْ(ضرر نمی زند) فِي نَفْسٍ وَ لَا مَالٍ

وَ لَوْ أَضَرَّتِ الصَّلَاةُ، بِسَائِرِ مَا يَعْمَلُونَ بِأَمْوَالِهِمْ وَ أَبْنَائِهِمْ لَرَفَضُوهَا كَمَا رَفَضُوا أَتَمَّ الْفَرَائِضِ وَ أَشْرَفَهَا(یعنی امر به معروف کما اینکه خواهد آمد)

إِنَّ الْأَمْرَ بِالْمَعْرُوفِ وَ النَّهْيِ عَنِ الْمُنْكَرِ فَرِيضَةٌ عَظِيمَةٌ بِهَا يُقَامُ الْفَرَائِضُ

هُنَالِكَ يَحِلُّ بِهِمْ غَضَبٌ عَلَيْهِمْ، فَيَعُمُّهُمْ (الله) بِعِقَابِهِ.

فَأَنْكِرُوا بِقُلُوبِكُمْ وَ الْفَظُوا بِأَلْسِنَتِكُمْ ... و لَا تَخَافُوا فِي اللَّهِ لَوْمَةَ لَائِمٍ ...

فَإِنَّ اللَّهَ أَوْحَى إِلَى شُعَيْبٍ النَّبِيِّ ص إِنِّي لَمُعَذِّبٌ مِنْ قَوْمِكَ مِائَةَ أَلْفٍ وَ أَرْبَعِينَ أَلْفاً (140.000) مِنْ شِرَارِهِمْ وَ سِتِّينَ أَلْفاً(60.000) مِنْ خِيَارِهِمْ.

فَقَالَ: يَا رَب‏ هَؤُلَاءِ الْأَشْرَارُ، فَمَا بَالُ الْأَخْيَارِ؟ (خدایا اشرار را می فهمم، اما آخر خوبان برای چه؟)

فَأَوْحَى اللَّهُ إِلَيْهِ: أَنَّهُمْ دَاهَنُوا أَهْلَ الْمَعَاصِي وَ لَمْ يَغْضَبُوا لِغَضَبِي.

مجموعه ورام، ج2، ص 125

 إِنَّ اللَّهَ لَمْ يُؤْمِنِ الْمُؤْمِنِينَ مِنْ بَلَاءِ الدُّنْيَا وَ مَرَائِرِهَا(سختی ها) وَ لَكِنَّهُ آمَنَهُمْ مِنَ الْعَمَى وَ الشَّقَاءِ فِي الْآخِرَةِ

در یکی از کامنت های خصوصی، یک نفر از برخی از اختلافات در مورد عید فطر گله کرده بود.

یاد این جمله عجیب امام افتادم، که وقتی آقای ری شهری در زمان وزارت خودش از اختلافات میان مسئولین پیش امام گفته بود و ابراز نگرانی و ناراحتی کرده بود، امام فرموده بودند:

«اختلاف کمش خطرناک است ولي زيادش خطري ندارد.»

اصل خبرش را همراه با توضیح خود آقای ری شهری، می توانید در اینجا بخوانید. گرچه شاید بهتر از این هم بشود عمق و حکمت این حرف را توضیح داد. ظاهرا آقای ری شهری در مورد اینکه جرا اختلاف کمش خطرناک است، توضیح نداده.

وَ مَنْ يُؤْمِنْ بِاللَّهِ يَهْدِ قَلْبَهُ

وَ اللَّهُ بِكُلِّ شَيْ‏ءٍ عَليم(تغابن/۱۱)

و اگر نگرانی که فشار مصیبت، گمراهت کند، خیالت جمع باشد که
اگر به او ایمان داشته باشی، خدا قلبت را هدایت می کند

و خدا همه چیز را می داند.

ای حمزه، بعد از پیغمبر چقدر جای تو خالی بود، در کنار علی ...

علی هم انگار دلش برای عموهایش تنگ شده است...

قَدْ رَوَى كَثِيرٌ مِنَ الْمُحَدِّثِينَ أَنَّهُ(یعنی علی(ع)) عَقِيبَ يَوْمِ السَّقِيفَةِ تَأَلَّمَ وَ تَظَلَّمَ وَ اسْتَنْجَدَ وَ اسْتَصْرَخَ

 حَتَّى سَئِمُوهُ الْحُضُورَ وَ الْبَيْعَةَ، وَ أَنَّهُ قَالَ وَ هُوَ يُشِيرُ إِلَى الْقَبْرِ يَا ابْنَ أُمَّ إِنَّ الْقَوْمَ اسْتَضْعَفُونِي وَ كادُوا

يَقْتُلُونَنِي وَ أَنَّهُ قَالَ وَا جَعْفَرَاهْ وَ لَا جَعْفَرَ لِيَ الْيَوْمَ، وَاحَمْزَتَاهْ وَ لَا حَمْزَةَ لِيَ الْيَوْمَ. *

حضرت على(ع) فرمود: وَ لَوْ كَانَ بَعْدَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ عَمِّي حَمْزَةُ وَ أَخِي جَعْفَرٌ

لَمْ أُبَايِعْ كَرْهاً، وَ لَكِنَّنِي مُنِيتُ(گرفتار شدم) بِرَجُلَيْنِ حَدِيثَيْ عَهْدٍ بِالْإِسْلَامِ، الْعَبَّاسِ وَ عَقِيلٍ، فَضَنِنْتُ

(ترسیدم؛ نگران شدم) بِأَهْلِ بَيْتِي عَنِ الْهَلَاكِ، فَأَغْضَيْتُ عَيْنِي عَلَى الْقَذَى‏ ... **

* شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید، ج ۱۱، ص۱۰۹،

** کشف المهجه لثمرۀ المهجه، ص۲۴۹

از همه، خیلی خیلی التماس دعا دارم. اگر یادتان می رود، لطفا یک جایی بنویسید. ممنون.